PORTALCY

Βαδίζουμε μερικές μέρες μακριά από τον ερχομό ενός νέου έτους, οπότε και θα συμπληρωθεί μισός αιώνας από το θλιβερό καλοκαίρι του 1974.

Με «μαεστρικό» τρόπο, έχουμε καταφέρει να μετατρέψουμε το εθνικό μας ζήτημα σε γραφικό, φέρνοντας την πάγια επιθυμία της Τουρκίας προ των πυλών, τη λύση δύο κρατών…

Η σκληρή αλήθεια είναι πως, τα τελευταία χρόνια, στεκόμαστε μόνο στο επικοινωνιακό κομμάτι και στα τηλεοπτικά ρεσιτάλ, που το μόνο αποτέλεσμα που έφεραν είναι να χαθεί η αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βλέπουμε σαν παρατηρητές τη μία πόρτα να κλείνει μετά την άλλη και όταν στο μέλλον η Τουρκία δημιουργήσει με τον γνωστό της τρόπο θέμα δήθεν «τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη, από τη θέση του παρατηρητή πάλι, θα δούμε και την πόρτα της Ελλάδας να κλείνει.

Στην αντίπερα όχθη -και πάλι σαν παρατηρητές- βλέπουμε μιαν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά, χωρίς φρένο και όρια. Βλέπουμε μια Τουρκία να προσπαθεί να μετατρέψει τα κατεχόμενα σε χώρο στέγασης, κάλυψης και τροφοδότησης της τρομοκρατίας, με σκοπό να εξυπηρετείται η οποιαδήποτε Χαμάς – Χεζμπολάχ και έναν κατοχικό ηγέτη να ξεπουλάει τη γη μας, για να προσελκύσει επενδύσεις.

Με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας, φαίνεται πως -δυστυχώς- ο Γλαύκος Κληρίδης είχε απόλυτο δίκαιο… Τότε, ήταν η τελευταία ευκαιρία να δούμε την πατρίδα μας επανενωμένη.

Κάθε κίνηση στη σκακιέρα, εν ονόματι Κυπριακό, λειτουργεί σαν κόλαφος στις προοπτικές επίλυσής του. Αν δεν αλλάξουμε στρατηγική και σκεπτικό, το Κυπριακό θα ναυαγήσει οριστικά… και τα μαύρα κουτιά του καραβιού θα καταγράψουν τους καπετάνιους, που, αντί για το καράβι, επέλεξαν να σώσουν το καπέλο τους.

Αρσένιος Σάββα