PORTALCY

Μήνυμα από κάτοικο χωριού της Ορεινής Λεμεσού που αντίκρισε το τι άφησε πίσω της η φονική πυρκαγιά.

Εν το πιστεύκεις ποτέ… ότι η γη σου, το χώμα σου, μπορεί μια μέρα να σε προδώσει. Μεγαλώννεις μες τα αμπέλια, πας τζαι ξέρεις το κάθε πέτρινο μονοπάτι, κάθε ρίζα, κάθε κλήμα. Εν μέρος σου. Εν σαν να ‘σαι συνδεδεμένος με τζίν’το χώμα.

Ο παππούς μου τα φύτεψεν. Η οικογένεια μου έσταξεν ιδρώτα τζιαι αίμα να τα μεγαλώσει. Εσείς ούλλοι οι πολιτικοί μιλάτε για το ότι οι περιουσίες που εκάηκαν, θα μπορέσουν να αντικατασταθούν με τον χρόνο, αλλα δαμέ κάμμετε λάθος. Εν ήταν απλά αμπέλια τζαι χωράφκια, ήταν τα παιδικά τους χρόνια. Ανέμελα, αθώα τζαι απλά.

Μεγαλωμένοι στο χωρκό, εν τζαι είχαν παιχνιδότοπο για να παν, ο παιχνιδότοπος τους ήταν τζίνη η γή. Ήταν το μιτσίν τους το κοπελλούι τζίνες οι περιουσίες, που τα εθωρούσαν τζαι ένιωθαν περηφάνια ότι οι κόποι τους εν επίαν άδικα.

Μεγαλώνοντας, τούτη η αγάπη τζαι η περηφάνια τους, εμεταφέρθηκεν σε εμας. Εκάμναμεν όνειρα, μαζι με τους δικούς μας για τζίνη τη γή. Όνειρα που σε μιά νύχτα έγιναν εφιάλτες. Ως τζαι σήμερα παρακαλώ τον Θεό μου να μας εδιούσεν αλλο λίες ώρες να τα εσώζαμεν όι μόνο τα δικά μας αλλα τζαι ούλλου του κόσμου που υποφέρει.

Όσα λεφτά τζαι να μας δώκετε για τζίνες τες καταστροφές, να ξέρετε ότι οι μνήμες δεν θα εξαγοραστούν ποτέ.